بسياري از ما در خوردن برخي مواد غذايي يا حتي طعم‌ها افراط مي‌كنيم؛ به طوري كه اين تكرارها به عادت تبديل شده و نهايتا مي‌توانند با گذشت زمان، اثراتي را متوجه سلامت ما كنند و گاهي اختلالاتي را نيز به بار آورند....

به نظرشما مفيدترين نوشيدني جهان چيست؟

چاي، چاي سبز، آب معدني، قهوه نسكافه، كاپوچينو، كافه ميكس يا...

هيچ‌كدام از نوشيدني ها جواب صحيح نيست؛ اگر كنجكاو شده‌ايد و مي خواهيد بدانيد جواب اين معما چيست، پس متن زير رابه دقت بخوانيد...

1.وعده سحري، معادل ناهاري است كه در روزهاي عادي مي‌‌خورديد؛ يعني انواع غذاهاي برنجي را مي‌توانيد در اين وعده بگنجانيد.
2.مي‌توانيد 10 تا 12 قاشق غذاخوري برنج پخته (البته كمي ‌چرب‌شده با روغن زيتون يا روغن كانولا) را همراه انواع خورش‌هاي سنتي در اين وعده ميل كنيد.

3.خوردن سالاد در اين وعده، بخشي از آب مورد نياز بدنتان را تامين خواهد كرد و البته بهتر است که چاشني آن، آبليموي تازه يا سركه بالزاميك و روغن زيتون باشد.

4.اگر جزو آنهايي هستيد كه در اين وعده اشتهاي كمي دارند، بهتر است حجم مختصري از غذاهاي پركالري و البته مغذي را براي اين وعده انتخاب كنيد؛ مانند حليمي ‌كه با كمي ‌كره و دارچين طعم‌دار شده است و ...

دانشمندان مي گويند پوست انگور سرخ موجب طول عمر انسان مي شود. به گزارش آريا به نقل از  روزنامه اينترنتي روسي اوترا نتايج تازه ترين تحقيقات نشان مي دهد پوست انگور سرخ به خاطر وجود يک ماده شيميايي به نام رسوراترول موجب طول عمر انسان مي شود.

پروفسور ديويد سينکلر از مدرسه پزشکي هاروارد معتقد است اين ماده تاثير معکوسي بر پيري دارد و موشهايي که مقاديري از اين ماده به آنها تزريق شده در برابر بسياري از بيماريها از جمله ديابت، سرطان و الزايمر ايمن شده اند و ميزان ابتلا به چاقي نيز در انها کاهش يافته است. به گفته اين دانشمند تاثير اين ماده بر طول عمر از انواع رژيم هاي غذايي رايج در جهان بيشتر است.

گوجه‌فرنگي يكي از سبزي‌هاي ارزشمندي است كه خوردنش به همه گروه‌هاي سني توصيه مي‌شود. زادگاه اصلي اين گياه منطقه‌اي به نام اَند در آمريکاي جنوبي است که هنوز هم نمونه‌هاي وحشي‌اش در آنجا رشد مي‌کند. اجداد گوجه‌هاي امروزي نوعي از گوجه‌فرنگي بوده‌اند که در آمريکاي مرکزي و مکزيک رشد مي‌کرده و براي اولين بار کريستف کلمب در قرن 15 آن را در پرو مي‌يابد و 100 سال بعد مانند بسياري از گياهان آمريکايي، براي اولين بار در قرن 16 توسط اسپانيايي‌ها و ايتاليايي‌ها کشت شده و مورد مصرف قرار مي‌گيرد. البته براي مدت نزديک به دو قرن اين گياه صرفا به شکل تزييني مورد استفاده قرار مي‌گرفت و به نام «سيب عشق» معروف بود.